این دنیای کثیف لعنتی نمی دانم چرا عشق هم دارد .......

    نمی بینی ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                                   نام مجنون را هم بر بیدهایی گذاشته اند.                                

   که بر سر هر خیابانی،به باد هر هوسی میلرزد.......

                 ***************************                     

در دیباچه رنگین دلم تو را احساس میکنم،با اعتمادم به تو نفس میکشم

زیباترین الوان را تو دارایی،تو اوج رسیدن به خدایی،آخر نهایت را نمایان میسازی

تو حقایق را رقم میزنی،تو نشانه ی خلوصی،تو غریبانه ترین معنا را در هنگام غروب

به یدک میکشی،تو در دامان پرمهرت ستاره ها را هر شب میخوابانی....

و ماه را به تابیدن دلگرم میسازی،برای توصیف تو نهایت نیستی،

تو پاکی،تو بی ریایی،تو برای بودن و ماندنم اوج احساسی

           تقدیم به بابا و مامان مهربونم

  خیلی دوستون دارم........                    

               در آبی آسمان هر کجا

چشمانم را

              کودکانه به دنبال میکشد

و روحم را

             در خواهش گنگ پریدن

خوابهی شبانه ام را

            تفسیر میکند

کسی چه میداند

               شاید دستهایم،تقدیر بالهای پرواز است

                                   که هنوز چیزی از اوج به خاطر دارد.

                     ***************************************

به ناگهان می آید

                     عــــــــــــــشق را می گویم

                                                 بسان بهمنی غلتان

                                                                         و صاعقه ای رخشان می آید

با هزاران لهجــه

               تا هم آواز قناری شود

                                  و در آینه ای به وسعت ملکوت

                                                              سیمای ازلی خود را بنگرد.!!!!

        باید گام بردارم

بخوانم شادمان در راه

        شعر روشن امیدواری را......

هنـــــــــــوز

آواز "بنگر،عشق میبارد"

         به یاد سینه ام مانده

و در جانم شکوهی هست

که از آن میتوانم تا خدا هم راه پیمایم

کمی همت،

        کمی هم دوستی با عشق

گاهی لحظه ای آرام

سرشار از خدا بودن

        نمیبینم از این بهتر زمانی را

که با امید جانم را

به دست نور بسپارم

                      هنــــــــــــــــوز،غصه اینجا هست

اما سعی آن دارم

       بخوانم شادمان در راه

                 شعر روشن امیدواری را

..........

                       هنـــــــــــــــــــــــوز،وقت رویش هست....

                 **********************************

بار الهی......

مگذار عشق رادر پستوهای روزمرگی فراموش کنیم

بال و پری عطایمان کن.....

تا مرزهای کینه و دورویی راتا به دیار عشق درنوردیم

خداوندا.........

مارا هم خانه ی عشق کن،بگذار تا جمال و کمال عشق بر ما بتابد

و ما را در ذات مقدس خود غرقه سازتا از ما چیزی نماند

                            الا عشــــــــــــــــــــــــق

                    *************************

              شبهایی که درد همگان را تا صبح به دوش میکشند

                                 درد احساس های مرده

                                     درد گلهای پژمرده

                      دیگر بهار دل ما هم رخت غم بر تن کرده

احساسم را به شبها می سپارم تا درد احساسهای من را به دوش کشد

                            یا با بی توجهی از کنارش بگذرد

                      بگذارید بگریم در آسمان بی ستاره تاریک

                             در آسمان ابری،نمناک از غم

          چه شبی است امشب،همه ی ستاره ها تک تک میروند

          ************************************

            اگر سهم من از این همه ستــــــــــــــــــــاره

                                        فقط سوسوی غریبی ست

                                                         غــــــــــمی نیست

                                                      همین انتظار رسیدن شب

                                                                            برایم کافیست

                                      ****************************

«قفس کوچک»

هر لحظه حرفی در ما زاده می شود.

هر لحظه دردی سر بر می دارد

و هر لحظه نیازی

از اعماق مجهول روح پنهان و رنجور ما جوش می کند.

این ها بر سینه می ریزند و راه فراری نمی یابند.

مگر این قفس کوچک استخوانی،

گنجایشش چه اندازه است؟

************

فقط اشک بریزم، فقط ناله کنم و فشارها و عقده های

درونی ام را خالی کنم.

ای خدای تنهایان  و بی کسان و بی مونسان!

ای مخاطب آشنای دردهای نگفتنی!

اگر بناست بسوزیم طاقت مان ده

و اگر بناست بسازیم قدرتمان ده!

الهی! دانایی ده که از راه نیفتم و بینایی ده که در چاه نیفتم.

خدایا! به من زیستی عطا کن که در لحظه مرگ، بر بی ثمری

لحظه ای که برای زیستن گذشته است، حسرت نخورم و مردنی

عطا کن که بر بیهودگیش، سوگوار نباشم.

خدایا! "چگونه زیستن" را تو به من بیاموز "چگونه مردن" را خود

خواهم آموخت.

خدایا! ما اگر بد کنیم تو را بنده های خوب، بسیار است.

تو اگر مدارا نکنی مارار خدای دیگری کجاست؟!

الهی! آفریدی رایگان و روزی دادی رایگان، بیامرز رایگان که تو خدایی

نه بازرگان.

                          مدتی است که آسمان چشمهایم بی ستاره مانده

نازنینم بغضم در تنگنای سکوت و تنهایی شکست

                         در غربت نگاهت اشک حسرت در چشمانم خشکید

حرفها و احساسهای خاموشم چه بیصدا فریاد میزنند

                         تنها بهانه ی ماندنم بودی وحالا قلبم چه بی بهانه می تپد

درهای قلبم را به روی همه غیر تو میبندم

                        اکنون کلیدش زیر خاکهای سرنوشت مدفون شده

چی بیکلام به احساسم میخندی

                        و چه بی دلیل از بودن و ماندنم میگذری

میروی و نگاه منتظرم را به دست سرنوشت میسپاری

                       و من چه بیصدا اشک میریزم و تو را برای همیشه به خدا میسپارم

                                                    ** نوشته:خودم**

                                   ***    ***   ***   ***   ***   ***   ***   ***